x

Tomasz Źródłowski: Teatr Barowy, czyli o koktajlu w pięciu aktach

Kategoria: Lifestyle - blog    01.09.2022

Bar w kontekście azjatyckim to temat, który w terorii nie ma końca.

Tomasz Źródłowski
Tomasz Źródłowski
Ja Azję postanowiłem sobie trochę ograniczyć. Konkretnie do kilku wysp, które słyną z tego, że ludzie je zamieszkujący robią wszystko, absolutnie wszystko, z wrodzonym perfekcjonizmem i dbałością o najmniejszy detal. Japończycy, bo o nich mowa, wnieśli do kultury barowej tak dużo, że miejsca na tej stronie nie wystarczy, aby wszystko wyliczyć.

Dlatego w moim felietonie chciałbym skupić się wokół tego, w jaki sposób barmani z Kraju Kwitnącej Wiśni uczynili z baru teatr, a z przygotowania koktajlu spektakl, w którym każdy składnik stanowi niejako osobny akt.

Japonia to kraj, w którym barmana nikt nie pyta o to, co będzie robił po studiach. Mało tego, barman ma pozycję zbliżoną do lekarza albo prawnika. Prawda jest też jednak taka, że wszystkich tych zawodów uczy się tam mniej więcej tyle samo czasu, a ilość i jakość kwalifikacji potrzebnych do tego, żeby nie stracić twarzy, nazywając się barmanem, stanowi długą listę.

Magia i prawdziwy spektakl zaczynają się w momencie, gdy ukształtowanego mistrza sztuki barowej zaczynasz oglądać przy pracy. Z mojego, może niezbyt bogatego, ale też nie najskromniejszego, doświadczenia obcowania z japońskim barem koktajlowym mam jeden wniosek. Żeby go dobrze przekazać, posłużę się piłkarskim odniesieniem.

Moja miłość do Realu Madryt jest faktem, o którym dowiaduje się każdy, kto przebywa ze mną dłużej niż 5 minut. Stadion Realu Madryt jest bardzo często nazywany teatrem, do którego przychodzi się nie po to, by śpiewać w stylu gorących stadionowych kociołków z manchesterskiego Old Trafford, lecz oglądać spektakl i oscarowe role wybitnych aktorów piłkarskiej sceny.

Mniej więcej w ten sam sposób postrzegam scenę barową. Wszystko poza Japonią to barowy gwar, śmiechy, rozmowy, emocje i gole strzelane w ostatnich minutach, a bary na japońskich wyspach to teatr kilku ról. Z barmanami jako firmamentem gwiazd kina akcji.Technika pracy tych wirtuozów i jej wpływ na to, co finalnie znajduje się w szkle, są owiane niejedną legendą. Większość z nich „zaorał” Dave Arnold w książce „Liquid Inteligence”. Ale nie o legendy tu chodzi, lecz o podejście do pracy i o profesjonalizm w dążeniu do perfekcji, który mnie osobiście totalnie ujął. Kupiłem to, że Japonia to perfekcyjne klasyki, doskonałe doświadczenie w tworzeniu autorskich koktajli i nienaganna czystość w pracy za barem.Czy w takim razie podejście zachodniej hemisfery jest złe? Absolutnie nie. Jest inne. Pamiętajcie, że ten piękny teatr ma swoje minusy, przede wszystkim on trwa, trwa i trwa... Stanowi na pewno miód na oczy ludzi siedzących przy barze, ale z perspektywy stolika? Cóż, do dzisiaj wspominam, jak długo czekałem na Clover Club w Sapporo.

Inspirację japońskim stylem widać u nas. Myślę, że gdzieś między 2010 a 2015 r. mocno zaczęto zwracać uwagę na technikę pracy, na coś w rodzaju working flair, ale w wydaniu japońskiej elegancji. Adaptowaliśmy do naszych realiów japońską fiksację na punkcie każdej pojedynczej porcji. Myślę, że był taki moment, w którym do pięknej, szybkiej pracy inspirował wszystkich Marian Beke, na wzór którego wszyscy starali się zbudować swój indywidualny styl. I człowiek za barem rósł w oczach, gdy gość komentował: „Ale pan ładnie robi to wszystko”.

No wspaniała ta Azja, inspirująca i w ogóle sympatyczna. Nic, tylko jeździć, doświadczać i zastanawiać się, co
stamtąd można przenieść na polski grunt. Przy okazji wyrobimy w sobie bardziej profesjonalne podejście do barmaństwa i może kiedyś ludzie będą marzyli o tym, aby zostać takim pięknie pracującym barmanem.

Autor tekstu: Tomasz Źródłowski
O AUTORZE
Tomasz Źródłowski
Twórca kolektywu Creative Gastronomy. Stara się zarażać pasją do profesjonalizmu i bezinteresowną chęcią robienia ludziom dobrze. Od 2013 r. pracował za barem. Przez długi czas zawodowo i prywatnie związany był z krakowskim Mercy Brown. Wielki entuzjasta startów w konkursach barmańskich, które uważa za doskonałą platformę do wymiany doświadczeń i trampolinę rozwoju. Amator przelewania swoich myśli na papier oraz zadawania filozoficznych pytań w świecie gastronomii.

Zobacz także

Michalina Szczepańska: O współkupowaniu słów kilka

Druga pizza za pół ceny. Albo: jeśli kupisz dwa jogurty, za każdy zapłacisz x (oczywiście jednostkowo mniej niż za zakup jednej sztuki). Michalina Szczepańska zgłębia i przedstawia tajniki współkupowania.

Ernest Jagodziński: Roślinna Azja - podróż po inspiracje

Na myśl o wyjeździe do Azji cieszę się jak małe dziecko… Znów pyszne jedzenie, nowe potrawy i produkty! Ciepło, wyjątkowo, a przede wszystkim odkrywczo.

Adam Chrząstowski: Ruch sześciu gwiazdek

Tytuł felietonu budzi polityczne skojarzenia, ja jednak chcę opisać pewne niepolityczne wydarzenie, które według mnie jest zjawiskiem społecznie bardzo ciekawym, bo obrazującym stan naszych kulinariów w szerokim zakresie.

Michalina Szczepańska: Nowe kategorie, nowi konsumenci

Co powiedzą Państwo na urodzinowy tort z wołowiny albo kaczki? Oczywiście jest też opcja warzywna. Wszystko to (i dużo więcej) przygotowane w kawiarni z okazji imprezy urodzinowej dla… psów.

Tomasz Źródłowski: "Summer of ʼ69", czyli siła nostalgii

Mając na karku lat 30, zaczynam się łapać na tym, że coraz mocniej przemawia do mnie utwór "Summer of ’69" Bryana Adamsa i coraz częściej odczuwam siłę nostalgii. Chcę otworzyć dyskusję na temat tego, jak ją wykorzystać w waszym barze czy też przydrożnym bistro.

Adam Chrząstowski: Jak prezydent

W jaki sposób przyznanie się przed samym sobą do niewiedzy, może pomóc nam w gastronomicznym rozwoju? Adam Chrząstowski prezentuje kolejny filozoficzny felieton o tematyce kulinarnej.

Inne kategorie

Podcasty

Wegańskie słodycze: jak to ugryźć? [PODCAST]

Dania wegańskie dobrze zadomowiły się już w polskich sklepach i restauracjach. Coraz częściej klienci mają ochotę również na ciasta i desery, które nie zawierają produktów odzwierzęcych, a cukiernie chętnie wychodzą im naprzeciw. Rozmawiamy o tym z Dominiką Targosz, ambasadorką Chef for Change.
wicej

Video

Ruch to zdrowie, ale pamiętaj o bezpieczeństwie
Zespół stresu pourazowego – jak zadbać o swoją przyszłość ?
Społeczna odpowiedzialność – myśl o innych
Techniki relaksacji – jak się zregenerować?
Obniżenie nastroju – zrób nowy plan
Lęk przed utratą pracy – jak sobie z nim poradzić?
Konflikty w rodzinie – jak do nich nie dopuścić?
Kontrola – jak jej nie stracić ?
więcej